Jak powstaje obrączka, czyli od czego zależy efekt i trwałość ślubnej biżuterii

25 lipca 2017

Dawniej obrączka w całości wytwarzana była ręcznie z określonej długości paska stopu złota, który najpierw zwijano, a następnie poddawano lutowaniu w celu połączenia. Wprawdzie po serii zabiegów spoina stawała się już niewidoczna, jednak częstym problemem było pękanie biżuterii właśnie w miejscu łączenia. Obecnie stosowana technologia jubilerska zmieniła proces produkcji obrączek, które w zyskały na jakości, trwałości oraz designie.

Tradycyjna obrączka w nowej jakości

Współczesne zakłady złotnicze to profesjonalnie wyposażone pracownie, gdzie jubilerzy dysponują specjalistycznym sprzętem wykorzystywanym na każdym etapie procesu produkcji. A ten w niczym nie przypomina dawnych technik jubilerskich, dając produkt znacznie lepszej jakości. Jak zatem powstaje obrączka? Jak przebiega proces jej produkcji, od którego zależy jej jakość?

  1. Złota rura.

Paski wymagające łączenia odeszły już w niepamięć, a ich miejsce zajęły złote rury uzyskiwane w procesie odlewania. Powstały w ten sposób produkt wykazuje jednorodność i trwałość, a ponieważ nie wymaga lutowania, brak łączeń na obwodzie eliminuje ryzyko pękania.

  1. Proste krążki.

Obrączka wykonywana jest z jednego krążka odcinanego za pomocą specjalnej maszyny, a następnie poddanego wstępnej obróbce mechanicznej. Ma ona na celu nie tylko zahartowanie materiału, ale też nadanie mu odpowiednich wymiarów – rozmiaru (obwód), szerokości (cienka lub gruba) i profilu (zaokrąglony, wklęsły, płaski – dodatkowo fazowany). Aby zapewnić wygodę noszenia, obrączka zyskuje tzw. komfortowe profilowanie, gdzie wewnętrzne krawędzie ulegają zaokrągleniu.

W przypadku obrączek wielokolorowych dwa lub trzy krążki muszą zostać trwale połączone. Ale i tu rezygnuje się z lutowania, na rzecz techniki siteringu. Polega ona na zgrzewaniu w wysokiej temperaturze i pod wysokim ciśnieniem, w celu umożliwienia przenikania cząsteczek poszczególnych stopów.

  1. Rodzaj powierzchni.

Ukształtowana obrączka zyskuje odpowiednio wykończoną powierzchnię. Może ona wyróżniać się efektownym blaskiem powstałym w wyniku polerowania lub matem osiąganym za pomocą:

  • satynowania – efekt subtelnych linii wzdłużnych lub poprzecznych,
  • piaskowania – efekt delikatnych kropeczek rozproszonych po powierzchni,
  • młoteczkowania – efekt wgłębień mocno widocznych na powierzchni.

 

  1. Ozdobny grawerunek.

Efektowne wzory uzyskuje się poprzez staranne grawerowanie, wykonywane na dwa sposoby. Pierwszy to diamentowanie, czyli tworzenie wzoru na powierzchni obrączki przy użyciu noża diamentowego. Drugi, który pozwala na precyzyjne tworzenie nawet bardzo skomplikowanych wzorów, to frezowanie wykonywane przy pomocy nowoczesnych urządzeń – frezarki CNC sterowanej komputerowo.

Dzięki nowym narzędziom grawerunek nie tylko zyskuje niepowtarzalny kształt, ale może być również umieszczony tak na powierzchni, jak i wewnątrz obrączki, gdzie powszechne staje się grawerowanie osobistych dedykacji i emocjonalnej symboliki. Ozdobą obrączki są również kamienie szlachetne, w szczególności brylanty umieszczane na powierzchni pojedynczo lub w formie efektownie ułożonej kompozycji.

Kunsztownie wykonana ślubna obrączka

Proces powstawania obrączki, począwszy od projektu, na gotowej biżuterii skończywszy, odbywa się przy użyciu specjalistycznych maszyn, które umożliwiają tworzenie spersonalizowanych projektów, odpowiadających indywidualnym oczekiwaniom klientów. Warto jednak pamiętać, że jakość i trwałość biżuterii to wciąż efekt kunsztu jubilera decydującego o pięknie biżuterii, również tej ślubnej.

Wróć do listy aktualności