4C. Podstawowe cechy określające wartość diamentu

15 kwietnia 2017

Ze względu na walory estetyczne i właściwości fizyczne najbardziej cenionym w jubilerstwie kamieniem szlachetnym jest diament. Jego wyjątkowe piękno widać dopiero po odpowiednim jego oszlifowaniu. Wówczas staje się ozdobą, dzięki której biżuteria, szczególnie ślubna, budzi tak wielki zachwyt.

 

Odmiana węgla

Diament jest najczystszą, krystaliczną odmianą alotropwą węgla. Powstaje z alkalicznej magmy maficznej pod wpływem wysokiego ciśnienia i temperatury dochodzącej do 1300oC. Tak skomplikowany proces powstawania sprawia, że diament jest stosunkowo rzadkim kamieniem szlachetnym. Jego złoża znajdują się na dużych głębokościach, a obecnie największe jego ilości występują na terenie Afryki Środkowej, Rosji, Australii i już w nieco mniejszym stopniu Kanady. Dzięki wyjątkowym właściwościom diament jest materiałem cenionym w jubilerstwie, ale też w przemyśle. Twardość na poziomie 10 stopni w skali Mosha sprawia, że jest odporny na zarysowania oraz działanie czynników chemicznych.

Naturalnie występujący diament jest matowy, zupełnie pozbawiony połysku. Nie przypomina więc kamienia zdobiącego biżuterię. Krystaliczną budowę zyskuje dopiero po specjalnej obróbce, czyli szlifowaniu.

 

Cechy diamentu

Wartość oszlifowanego diamentu ocenia się na podstawie jego cech, ujętych symbolem 4C,  na który składają się cztery aspekty.

 

Masa (carat).

Określana jest jednostką nazywaną karatem. W przypadku kamieni szlachetnych (inaczej stosuje się tą jednostkę przy metalach szlachetnych) 1 karat odpowiada 0,2 g, a im większa masa diamentu, tym większa też jego wartość.

 

Czystość (clarity).

Określana jest według skali FL, IF, VVS, VS, SI, I (rozpoczynając od najczystszych), która odnosi się do zewnętrznych skaz i wewnętrznych inkluzji (tzw. wrostków mineralnych) powstałych w procesie formowania się diamentu. Im mniej znamion posiada kamień, tym wyższa jest jego wartość.

 

Barwa (colour).

Określana jest literami alfabetu, począwszy od „D” dla najczystszych okazów, na „Z” skończywszy dla kamieni w odcieniu delikatnie żółtym. Diament jest tym cenniejszy, im bielszą barwę i bardziej krystaliczną budowę posiada. Skali oceny barwy nie stosuje się przy diamentach o naturalnym zabarwieniu. Zdarzają się bowiem okazy w kolorze szarym, żółtym, zielonym, niebieskim i czerwonym, jak również czarnym (tzw. karbonado), przy czym najpopularniejsze są jednak diamenty przezroczyste i bezbarwne.

 

Szlif (cut).

O jego jakości decyduje poprawność kształtu, proporcje między poszczególnymi częściami, wykończenie powierzchni (jakość polerowania), zachowanie proporcji, symetryczność uzyskanej bryły. Stosowane są różne rodzaje szlifów, w wyniku których kamień uzyskuje formę okrągłą, owalną, kwadratową, trójkątną, ośmiokątną, markizy, gruszki, serca, gwiazdy. Spośród nich jednak najcenniejszy jest szlif brylantowy, który najpełniej wydobywa naturalne piękno diamentów (dla nich też jest zarezerwowany). Składa się on z 56 fasetek:

  • 32 i tafli w koronie,
  • 24 i koletu (szpic) w podstawie.

Tak obrobiony diament nazywany jest wówczas brylantem – choć nazwa ta coraz częściej synonimicznie jest używana w stosunku do wszystkich diamentów bez względu na ich szlif. Ponieważ diamenty wykazują duży współczynnik załamania światła, po odpowiednim oszlifowaniu kamienia zachodzi tzw. zjawisko brylacji. W wyniku odbicia światła (wewnętrznego i zewnętrznego) następuje rozszczepienie promieni, w rezultacie czego oszlifowany diament zachwyca wspaniałym blaskiem i grą barw.

 

Potwierdzeniem jakości brylantów przy uwzględnieniu powyższych cech jest certyfikat gemmologiczny.

Wróć do listy aktualności